کتایون حسینی_ با قلبی آکنده از درد و چشمانی اشکبار، به یاد میآوریم ۱۲ روز خون و آتش را که بر این سرزمین گذشت. ۱۲ روزی که در آن، فریاد مظلومیت ایران و ایرانیان در آسمان پیچید و جهانیان را به سکوت واداشت. دوازده روز جنگی نابرابر، که در آن دستان پلید رژیم صهیونیستی به خون پاک کودکان، زنان و مردان بیگناه ما آلوده شد. هر قطره خونی که ریخته شد، داغی است بر دلهای ما و سندی بر جنایتکار بودن رژیمی که جز تباهی و ظلم نمیشناسد.
ایران، سرزمین شیران، با وجود تمام زخمها، سربلند خواهد ماند و این جنایات هرگز از حافظه تاریخی ملت ما پاک نخواهد شد. ما، مردم ایران، با صبر و مقاومت، راه شهدایمان را ادامه خواهیم داد و روزی خواهد رسید که عدالت، انتقام این خونهای به ناحق ریخته شده را خواهد گرفت. این یادداشت به احترام شهدای راه آزادی و عدالت تقدیم میشود، به امید روزی که صلح و آرامش بر این سرزمین حکمفرما شود.
یادآوری تلخ ۱۲ روز
این نوشتار، مروری بر یکی از تلخترین و در عین حال پرافتخارترین دوران تاریخ معاصر ایران است؛ دورانی که رژیم سفاک و جنایتکار صهیونیستی، با هدف ایجاد وحشت و برهم زدن آرامش در قلب ایران، دست به حملاتی وحشیانه و ناجوانمردانه زد. ۱۲ روز، که برای مردم ایران، ۱۲ قرن رنج و درد را تداعی میکرد. در این روزها، آسمان ایران شاهد پرواز هواپیماهای جنگی دشمن و زمین شاهد خون پاک جوانان و کودکان این مرز و بوم بود. اما در دل این فاجعه، روحیهی مقاومت و ایثار ملت ایران، حماسهای دیگر آفرید.
بخش اول: آغاز فاجعه – ۱۲ روز خونین
روز اول: اولین ترکشهای تجاوز
با طلوع خورشید، خبر رسید: اولین حمله صورت گرفته است. مراکز حساس شهری هدف قرار گرفتند. دود و آتش، آسمان را پوشاند. صدای آژیرهای خطر، از هر سو به گوش میرسید. مردم، با وحشت و ناباوری، نظارهگر آغاز فاجعه بودند. اولین قربانیان، مردمان بیدفاعی بودند که در خانههای خود غافلگیر شدند.
روز دوم و سوم: گسترش دامنه حملات
حملات ادامه یافت و دامنه آن گستردهتر شد. این بار، مناطق مسکونی و زیرساختهای حیاتی مورد هدف قرار گرفتند. بیمارستانها، مدارس و منازل مردم، که نمادهای صلح و آرامش بودند، به ویرانههایی تبدیل شدند. تلاش بیوقفهی امدادگران و نیروهای نظامی برای نجات جان مردم، در میان آتش و دود، صحنههایی از اوج ایثار را رقم زد.
روز چهارم تا ششم: مقاومت در برابر موج حملات
با گذشت چند روز، مردم ایران، با وجود از دست دادن عزیزان و تخریب خانههایشان، تسلیم نشدند. ارتش، سپاه و نیروهای مردمی، در برابر موج حملات دشمن، مقاومت جانانهای از خود نشان دادند. هر وجب از خاک ایران، با خون جوانان آبیاری شد. اما دشمن، با سلاحهای ممنوعهی خود، تمرکز خود را بر آزار و اذیت غیرنظامیان گذاشته بود.
روز هفتم تا نهم: اوج جنایات جنگی
در این روزها، شدت حملات به اوج خود رسید. رژیم صهیونیستی، با هدف ایجاد رعب و وحشت بیشتر، از تاکتیکهای وحشیانهای استفاده کرد. بمباران کور، شلیک به سمت کاروانهای امدادی و استفاده از سلاحهای شیمیایی (هرچند در این سناریوی فرضی، فرض بر استفاده از سلاحهای متعارف اما با شدت عمل بالا است)، چهرهی واقعی دشمن را آشکار ساخت. کودکان، زنان و سالخوردگان، بیشترین آسیب را دیدند.
روز دهم تا دوازدهم: پایان تجاوز، آغاز سوگواری
پس از ۱۲ روز خون و آتش، با تلاشهای بیشائبهی نیروهای مسلح و مقاومت مردم، حملات دشمن متوقف شد. اما این پایان، پایان درد و رنج نبود. آغاز سوگواری بود. دوازده روزی که خاطرهی تلخ آن، برای همیشه در ذهن ملت ایران حک شد. ویرانیها، یتیم شدن کودکان، داغدار شدن خانوادهها، همه و همه، حکایت از عمق جنایت داشت.
بخش دوم: مظلومیت ایران در آینه جامعه جهانی
سکوت معنادار جامعه جهانی
در طول این ۱۲ روز، در حالی که ایران در آتش جنگ میسوخت و مظلومانه خون فرزندانش را میداد، جامعه جهانی، متأسفانه، در سکوتی معنادار فرو رفته بود. سازمانهای بینالمللی، که وظیفه حفظ صلح و امنیت را دارند، در برابر این حجم از جنایات جنگی، منفعل و کماثر نشان دادند. این سکوت، بیش از پیش، مظلومیت ایران را برملا میکرد.
رسانههای غربی و خبرسازی هدفمند
رسانههای غربی، در این دوران، نیز با خبرسازی هدفمند و تحریف واقعیت، در خدمت اهداف دشمن قرار گرفتند. تلاش شد تا شدت حملات کاهش داده شده و جنایات رژیم صهیونیستی، به نحوی عادیسازی شود. اما حقیقت، هرگز پنهان نمیماند.
واکنشهای معدود و ناکافی
تنها معدودی از کشورها و سازمانهای حقوق بشری، نسبت به این جنایات واکنش نشان دادند. این واکنشها، هرچند ارزشمند، اما در برابر عظمت فاجعه، ناکافی بود. ملت ایران، در این روزها، بیش از هر زمان دیگری، احساس تنهایی میکرد.
بخش سوم: پیامدها و درسهای ۱۲ روز خون و آتش
قربانیان بیگناه: میراث جنایت
میراث این ۱۲ روز خونین، هزاران شهید و مجروح بود. کودکانی که پدران و مادران خود را از دست دادند، زنانی که همسرانشان در راه دفاع از وطن جان باختند، و مردانی که برای امنیت خانوادههایشان، جان خود را فدا کردند. خانوادههای داغدار، نمادی از مظلومیت این ملت بودند.
ویرانی و بازسازی: نماد استقامت
ویرانیهای گسترده در شهرها و زیرساختها، نمادی از خشونت و وحشیگری دشمن بود. اما در کنار این ویرانیها، نماد دیگری نیز شکل گرفت: نماد استقامت و همبستگی ملت ایران. مردم، با همت و تلاش، شروع به بازسازی ویرانهها کردند.
هوشیاری ملت و اقتدار دفاعی
این ۱۲ روز، بار دیگر، هوشیاری ملت ایران را به اثبات رساند. مردم، با درک ماهیت واقعی دشمن، صفوف خود را مستحکمتر کردند. همچنین، این حوادث، ضرورت تقویت اقتدار دفاعی کشور را بیش از پیش روشن ساخت.
تداوم راه شهدا: وعده عدالت
ما، مردم ایران، با یاد و خاطرهی شهدایمان، راه مقاومت و عدالت را ادامه خواهیم داد. خون پاک این شهدا، هیچگاه فراموش نخواهد شد. ما ایمان داریم که روزی فرا خواهد رسید که عدالت، انتقام این خونهای به ناحق ریخته شده را خواهد گرفت.
بخش چهارم: پاسداشت یاد و خاطره شهدا
نامهایی که هرگز فراموش نمیشوند
در این ۱۲ روز، نامهای بسیاری در تاریخ پرافتخار ایران ثبت شد. نامهای قهرمانانی که در راه دفاع از میهن، جان شیرین خودرا فدا کردند. این نامها، چراغ راه نسلهای آینده خواهند بود.
